۲۶ آبان ۱۴۰۵، ۱۰:۰۸

دختری که خاطراتش را میان تکه‌پارچه‌ها پیدا کرد

دختری که خاطراتش را میان تکه‌پارچه‌ها پیدا کرد

کتاب «دختری که خاطراتش را گم کرده بود» داستان دختری را روایت می‌کند که خاطراتش را از دست داده و با هدیه گرفتن یک بالش هفت‌تکه، شب‌به‌شب از میان رنگ‌ها و نقش‌ها خاطراتش را پیدا می‌کند.

به گزارش خبرنگار مهر، گاهی یک خاطره نه در یک عکس، نه در یک دفتر و نه حتی در ذهن، بلکه در تکه‌ای از یک پارچه پنهان شده است؛ تکه‌ای رنگی که با دیدنش، بوی یک غذا، صدای یک قصه، لبخند یک عزیز یا تصویری از یک روز دور دوباره زنده می‌شود. کتاب «دختری که خاطراتش را گم کرده بود» نوشته و تصویرگری پریسا دارویی، از همین مسیر به سراغ دنیای خاطره‌های کودکی می‌رود؛ داستان دختری که خاطراتش را از دست داده و هر شب، در خواب، به دنبال بخشی از گذشته خود می‌گردد.

داستان کتاب از دختری آغاز می‌شود که به دلیلی نامعلوم خاطراتش را گم کرده است. او هر شب سر بر بالش می‌گذارد، اما به جای آنکه خواب‌های معمولی ببیند، در جست‌وجوی خاطراتی است که دیگر چیزی از آنها به یاد نمی‌آورد. در این میان، زن خیاط همسایه که عادت دارد تکه‌پارچه‌های باقی‌مانده از لباس مشتریانش را نگه دارد، وارد داستان می‌شود؛ زنی که راز و خاطره هر تکه پارچه را می‌داند.

بالشی از هفت خاطره

زن خیاط روزی با تکه‌پارچه‌های جمع‌شده، بالشی هفت‌تکه می‌دوزد و آن را به دختر هدیه می‌دهد. سپس از او می‌خواهد هر شب سرش را روی یکی از تکه‌های رنگی و نقش‌دار بالش بگذارد و بخوابد؛ شاید هر تکه بتواند دریچه‌ای به یکی از خاطرات گمشده او باز کند.

از اینجا ساختار اصلی کتاب شکل می‌گیرد. هفت تکه پارچه، هفت شب و هفت خاطره، مسیر بازگشت دختر به گذشته را می‌سازند. هر رنگ و نقش، او را به یکی از آدم‌ها، اشیا و اتفاق‌های زندگی‌اش پیوند می‌دهد و خاطره‌ای را که در ذهنش محو شده، دوباره به یادش می‌آورد.

در شب نخست، دختر سرش را روی تکه قرمز گل‌دار می‌گذارد. نقش پارچه او را به یاد دامن گل‌دار مادربزرگش می‌اندازد؛ همان مادربزرگی که قصه‌های پریان را با آب‌وتاب برای او تعریف می‌کرد. خاطره مادربزرگ از دل یک تکه پارچه بیرون می‌آید و دختر نخستین بخش از گذشته خود را پیدا می‌کند.

شب دوم، نوبت تکه بنفش چهارخانه است. این بار دستمال چهارخانه پدربزرگ در ذهن دختر زنده می‌شود؛ دستمالی که پدربزرگ از میان آن برای او آب‌نبات‌های لیمویی، توت‌فرنگی و دارچینی بیرون می‌آورد و با لبخند به او می‌داد. خاطره فقط تصویری از یک آدم نیست؛ مزه و شیرینی آب‌نبات‌ها و گرمای لبخند پدربزرگ نیز بخشی از آن خاطره است.

رنگ‌هایی که گذشته را برمی‌گردانند

در شب سوم، تکه سبز بالش، دختر را به پیراهن سبز باغبان و گل‌های رز قرمز باغچه می‌برد. او تصویری از باغ و گل‌هایی را به یاد می‌آورد که زمانی بخشی از روزهای کودکی‌اش بوده‌اند.

شب چهارم، تکه نارنجی و نقش ترنج آن، خاطره رومیزی خانه را زنده می‌کند. این بار دختر به یاد مادر و بوی غذاهای خوشمزه‌ای می‌افتد که فضای خانه را پر می‌کرد. خاطره‌ای که با یک رنگ و نقش ساده آغاز می‌شود، به حضور مادر و فضای آشنای خانه می‌رسد.

شب پنجم نیز تکه آبی راه‌راه، تصویر پسر همسایه را به ذهن دختر می‌آورد؛ پسری که شلوار راه‌راه می‌پوشید و روی پشت‌بام به کبوترهایش دانه می‌داد. پشت‌بام، کبوترها و لباس راه‌راه، تصویری دیگر از زندگی روزمره و خاطرات کودکی را به داستان اضافه می‌کنند.

شب ششم، تکه سفید خال‌دار، دختر را به پرده حریر سفید پنجره خانه می‌برد؛ پرده‌ای که نور و سایه از پشت آن عبور می‌کردند و با بازی رنگ‌ها و روشنایی، خیال کودک را به حرکت درمی‌آوردند.

آخرین تکه و خاطره‌ای که گم شده بود

در شب هفتم، دختر سرش را روی تکه صورتی با نقش قاصدک می‌گذارد. این بار خاطره‌ای متفاوت به سراغش می‌آید؛ لباس صورتی عروسک کودکی‌اش که پر از قاصدک بود.

اما این خاطره، برخلاف خاطرات شب‌های گذشته، به اتفاقی مهم‌تر مربوط می‌شود. روزی باد می‌وزد و قاصدک‌های روی لباس عروسک را با خود می‌برد. دختر به دنبال قاصدک‌ها می‌دود، آن‌قدر که زمین می‌خورد و همان روز، خاطراتش را از دست می‌دهد.

با رسیدن به این خاطره، دلیل گم‌شدن گذشته دختر نیز برای خودش روشن می‌شود. هفت تکه پارچه، در واقع تنها هفت رنگ یا نقش روی یک بالش نبودند؛ هر کدام بخشی از زندگی او را در خود نگه داشته بودند و قدم‌به‌قدم او را به خاطره اصلی رساندند.

صبح که می‌شود، دختر دیگر همان کودکی نیست که شب اول با خاطراتی گمشده به خواب رفت. او همه خاطراتش را پیدا کرده است؛ خاطراتی از مادربزرگ، پدربزرگ، مادر، خانه، باغ، همسایه و عروسکی که بخشی از کودکی او را با خود دارد.

«دختری که خاطراتش را گم کرده بود» از یک موقعیت خیال‌پردازانه برای نزدیک شدن به مفاهیمی مانند حافظه، خانواده، دلبستگی و نقش اشیا در زندگی انسان استفاده می‌کند. در این داستان، اشیای معمولی به نشانه‌هایی برای یادآوری گذشته تبدیل می‌شوند؛ دامن مادربزرگ، دستمال پدربزرگ، پیراهن باغبان، رومیزی مادر، شلوار پسر همسایه، پرده خانه و لباس عروسک.

همین پیوند میان اشیا و خاطرات، یکی از ویژگی‌های اصلی روایت پریسا دارویی است. کودک با هر تکه پارچه وارد بخش تازه‌ای از زندگی دختر می‌شود و می‌بیند که یک رنگ یا نقش ساده می‌تواند انسان را به یک آدم، یک مکان، یک بو، یک مزه یا یک اتفاق قدیمی برگرداند.

تصویرگری نویسنده نیز در کنار روایت قرار گرفته و فضای داستان را خیال‌انگیزتر کرده است. رنگ‌ها در این کتاب صرفاً برای زیبایی تصاویر به کار نرفته‌اند و در پیشبرد روایت نیز نقش دارند؛ هر رنگ سرنخی برای رسیدن به خاطره‌ای تازه است.

کتاب «دختری که خاطراتش را گم کرده بود» برای گروه سنی «ب» نوشته شده است و با زبانی ساده و صمیمی، کودکان را به دنیایی می‌برد که در آن خیال و واقعیت در کنار هم قرار می‌گیرند. داستان در عین حال که ماجرای جست‌وجوی یک دختر برای خاطرات گمشده‌اش را دنبال می‌کند، به کودکان نشان می‌دهد که بخشی از هویت و پیوندهای عاطفی انسان در همین خاطرات کوچک و روزمره شکل می‌گیرد؛ خاطراتی که شاید در ظاهر ساده باشند، اما سال‌ها بعد می‌توانند ارزشمندترین بخش‌های گذشته یک انسان را بسازند.

کتاب«دختری که خاطراتش را گم کرده بود» نوشته پریسا داروئی در ۲۰صفحه از سوی انتشارات مهرستان منتشر شده است.

کد مطلب 6965272

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • captcha